29 oktober 2007 - 8 december 2008

Nomico – Sakura Float

Afwezig sluit ze de schooldeuren achter zich. Ze heeft nu Latijn, maar heeft de klas gezegd dat ze naar het GGZ moest. Ze loopt naar haar fiets en haalt die van slot. Heel even blijft ze besluiteloos staan, maar dan stapt ze op en rijdt ze naar de stad. Bij de Action zet ze haar fiets weg en gaat naar binnen. Als vanzelf wordt ze naar de werkafdeling toegetrokken. Hamers, verf, stanleymessen, schroevendraaiers... Stanleymessen. Haar vingers gaan over de wonden op haar arm, die ze heeft gemaakt met stukjes van de spiegel op zolder. Kort twijfeld ze, maar dan pakt ze een set en loopt naar de kassa. “Dat is dan twee euro alstublieft.” Ze rekent af en rijdt naar het Koopmansplein. Wat kan het haar nog schelen? Kras. Alsof ze iets om haar geven. Kras. En dan haar ouders die maar zeuren... Kras. Schoon genoeg heeft ze ervan. Kras. Verbaasd kijkt ze naar het bloed dat uit de wonden vloeit. Dat gaat veel makkelijker dan met die spiegel. Ze ruimt de spullen op, doet haar armwarmers om en fietst weer naar school.

Myutant – Isolation

Al gauw ontdekken haar vrienden wat er gebeurt is. Ze zeggen bijna niets, en zijzelf besluit dat het maar beter is zo. Ze zet haar tas bij de tafel neer en loopt naar de wc’s om haar armen schoon te vegen. De bel gaat. Ze heeft nu les van mevrouw van der Mei. In het lokaal voelt ze zich misselijk worden. Haar handen gaan door haar tas, op zoek naar haar mesjes. “Waar heb ik ze gelaten?” mompelt ze tegen zichzelf. Ineens wantrouwend kijkt ze naar Kimberley, die haar ogen afwendt. Een benauwd gevoel bekruipt haar.”Mevrouw, mag ik even naar het toilet?” De lerares knikt, en ze loopt het lokaal uit. Op de trap komt ze mevrouw Mul tegen, haar mentrix in de eerste en de tweede klas. “Fijn dat ik je tegenkom. Kan ik je even spreken?” Twijfelend volgt ze de vrouw. “Dit is mevrouw Janssen. Dit is haar” Ze gaat op de aangewezen stoel zitten en luistert naar de woorden die haar verteld worden. De tranen lopen over haar wangen. “Sandra” snikt ze dan. De vrouw laat Sandra ophalen en laat ze even alleen. Snikkend leunt ze tegen haar vriendin aan, die kalmerend over haar rug wrijft. “Het komt wel goed meissie, het komt wel goed...” Mevrouw Janssen is terug met de tas. “We brengen je terug naar Vries”

Pierrot – Dramatic Neo Anniversary

Op haar kamer kijkt ze uit het raam. In haar tas ontdekt ze het echte mes, samen met vijf reservemesjes. Ze begint te lachen, terwijl de woorden van haar begeleidster nog in haar hoofd klinken: “We controleren elke dag je armen” Vlug trekt ze haar broekspijp op en zet het mes in haar been. Dat noemen zich vrienden. Kras. Haar zomaar verraden bij die kutmensen. Kras. Hoe kunnen ze? Kras. Dan besluit ze Mariska te smsen. “Waarom hebben jullie dit gedaan?” Heel snel daarna krijgt ze een antwoord. “later zul je ons (X3a) dankbaar zijn, ookal wil je ons nu vermoorden (figuurlijk niet letterlijk :P) we heben gedaan wat ons het beste leek xX” Ze glimlacht geïrriteerd en snijdt door.

lynch. – Adore

Kim is op bezoek, en geeft haar een knuffelbeer. Dankbaar neemt ze hem in ontvangst en slaat haar armen eromheen. “Waarom Kim? Waarom?” Ze krijgt geen duidelijk antwoord, maar accepteerd het. Kim wijst naar de Victoria Frances posters op de muur. “Zij kan zo mooi tekenen...” Ze praten erover door, maar in gedachten zit ze heel ergens anders. Als Kim weggaat knuffelt ze haar en brengt haar een stukje op.

Kirito –Cherry Trees

Nu, iets meer dan een jaar later, kijkt ze glimlachend terug. Een vreemde angst bekruipt haar, dus smst ze Mariska. Zij en Anna zijn de enigen met wie ze nog een beetje contact heeft. Van Kim heeft ze eigenlijk, nadat ze definitief van school was gestuurd, niets meer vernomen. Zal haar wachtwoord nog hetzelfde zijn? Ze stopt een stukje chips in haar mond en laat de tranen lopen. Ze heeft zoveel geleerd... En geaccepteerd. Ze heeft ontdekt dat stanleymesjes waardeloos zijn, en dat scheermesjes makkelijker te hanteren zijn. Ze heeft geaccepteerd dat ze moet stoppen. Ze heeft geleerd dat vriendschap vaak niet echt is. Het lijkt heel veel, maar ondertussen is het slechts een zijden draadje. Je trekt er één keer aan en het breekt. Nu weet ze nog steeds niet wie van de mensen met wie ze omgaat haar echte vrienden zijn, en wie slechts flashers.

Myutant – The Screen Behind The Mirror

Het heeft lang geduurd voordat ze geaccepteerd heeft dat het zo is. Toch heeft ze dat gedaan. Wat moest ze anders? Ze zit op een nieuwe school, vol nieuwe indrukken en nieuwe mensen. De jongsten met wie ze omgaat zijn 14, de oudsten 18. Ze glimlacht bij het idee aan die mensen. Ze moet gauw wat zuurstokken gaan kopen.
Terug naar het leren en accepteren. Ze heeft geaccepteerd dat ze ook op meisjes valt, en is daar ook heel open over. Langzaamaan begint ze te accpeteren dat ze meerdere stoornissen heeft. Ze heeft geleerd dat je daar soms handig gebruik van kunt maken. Niet te vaak natuurlijk, dan valt het op.

SHINee – Forever Or Never

Wo de xin, ni de xin. Mijn hart, jouw hart. Ze onderzoekt haar armen. Zijn de littekens nog erg duidelijk? Als ze goed kijkt kan ze de katakana tekens nog lezen op haar rechterarm. Kirito. Op haar linkerarm staat er nog half Jun. Stomme fangirl. Ze kan zich weer steeds beter beheersen, na de terugval. Nog steeds is ze bang. Zaterdag is misschien de confrontatie. En het schrijven over die bewuste maandag brengt alles terug. Ze veegt haar ogen droog en knuffelt Riku, de beer die ze van Kim had gekregen.

E’m ~grief~ - Pains Of Aspiration

Nadenkend kijkt ze naar het beeldscherm, naar wat ze allemaal ingetypt heeft. Wat moet ze hiermee? Bewaren? Uitprinten? Online zetten? Of gewoon op kruisje drukken en niet opslaan? Haar hele huid begint te tintelen, de behoefte naar bloed wordt groter. Ze schudt haar hoofd, sluit haar ogen en haalt diep adem. “Kalm aan” mompelt ze. Ze smst Anna wat ze aan het doen is. Intypen wat er allemaal in haar hoofd gebeurt. De beelden zijn duidelijk, zo duidelijk... te duidelijk. Ze kan het bijna ruiken. Ze weet dat ze dit zal opslaan. Wat ze er verder mee gaat doen ziet ze nog wel.

Pierrot – Yuuyami Suicide

Haar gedachten dwalen af en ze slaat zichzelf op haar wang. “Niet doen slet” Dan begint ze te lachen. Weer praat ze tegen zichzelf. Doet ze veel de laatste tijd. Of het iets goeds is weet ze niet. Alleen gekken en dwazen schrijven op deuren en glazen en alleen genieën praten tegen zichzelf. Waarschijnlijk is ze dan van beide. In gedachten zingt ze met het liedje mee, en denkt aan de vertaling.
I bit my lip, a slight fever until I fall asleep,
If I only step forward a little, I can be engulfed in eternity, right?
Grappig, dit liedje. De hele video heeft er niets mee te maken, maar er komen wel zoenende jongens in voor. Yaoi. Ze glimlacht dromerig en drukt op opslaan. Einde gedachtengang.